મુલાકાત

છેલ્લા અડધા કલાકથી બસની રાહ જોઈને પાલડી બસ સ્ટેશન પર ઉભેલો સોહમ સૌરાષ્ટ્ તરફ જતી બસ આવતા ઉતાવળે પગલે બસમાં ચડી ગયો.દિવાળી આવતી હતી એટલે બસમાં ભીડ વધારે હતી.સોહમ જયાં એક જગ્યા ખાલી હતી ત્યાં જઇને બેસી ગયો એટલે કંડકટરે ટિકિટ માટે પૂછયું.સોહમે ટિકિટના થતાં રૂપિયા આપ્યા અને કહ્યુ, એક ટિકિટ લીંબડી.સોહમના શબ્દો સાંભળીને કંડકટર તો ટિકિટ આપીને ચાલ્યા ગયા પણ તેની બાજુમાં બેઠેલી યુવતિ કે જે અત્યાર સુધી બારીની બહાર જોઈ રહી હતી તેણે સોહમ તરફ જોયુ. તેને જોતા જ યુવતિના હોઠ પરથી સવાલ સરી પડયો,’સોહમ તુ?’ આ સવાલ સાથે જ વાતચીત શરૂ થઇ પછી તો બસ એન્જિન વેગે આગળ ચાલતી રહી અને સોહમ અને યુવતિ બંને પોતાના અતીતમાં વાયુ વેગે પાછળ ચાલ્યા ગયા.

આજથી ચાર વર્ષ પહેલા અમદાવાદની ફાઈન આર્ટ કોલેજમાં સોહમે ચિત્રના અભ્યાસ માટે એડમિશન લીધું હતું. પોતે સૌરાષ્ટ્ના નાનકડા ગામની ધૂળમાં રમીને ઉછરેલો એટલે શરૂઆતમાં તો અમદાવાદની ભાગતી દોડતી વસ્તિમાં એકલવાયુ લાગતુ, પણ ધીમે-ધીમે કોલેજ અને હોસ્ટેલમાં મિત્રો બની ગયાં. અને બને પણ કેમ નહીં, એનુ વ્યકતિત્વ જ એવુ હતું.પરગજુ સ્વભાવ તો જાણે વારસામાં મળ્યો હતો, ધન-દોલતની બાબતમાં તો સાધારણ હતો પણ જો કદાચ સંસ્કારનો માપદંડ લઇને અમીરોની યાદી બનાવીએ તો એમાં એનુ નામ ચોક્કસ હોય. કૉલેજમાં એડમિશનના થોડા સમયમાં જ બધા એને ઓળખતા થઈ ગયેલા. એક તો એનો નમ્ર સ્વભાવ અને બીજું એની ચિત્રની કલા કારીગરી. પ્રૉફેસરો પણ એના ચિત્રો જોઈને અચંબામાં પડી જતાં. એક વર્ષ પુરુ થતાં તો એનો ચાહક વર્ગ ઘણો વધી ગયો હતો, જેમાં છોકરાઓ કરતાં છોકરીઓની સંખ્યા વધારે હતી. પણ તેણે પોતાની લોકપ્રિયતાનો કયારેય ગેરલાભ ઉઠાવવાનો વિચાર સુદ્ધા નહોતો કર્યો. આ જ તો એની ખાસિયત હતી જેને લીધે પોતાની જ કૉલેજમાં ઉછેર પામી રહેલો એક નમણો નાગરવેલનો છોડ સોહમ તરફ આકર્ષાયો હતો. એ નમણો નાગરવેલનો છોડ એટલે બીજુ કોઈ નહીં પણ સોહમની સાથેજ અભ્યાસ કરતી સુરભિ. સુરભિ અમદાવાદની જ હતી અને પોતાના ચિત્રના શોખને પુરો કરવા અંહી આવી હતી. એ હતી પણ એટલી નમણી કે પહેલી નજરે જોતા જ ગમી જાય. સપ્રમાણ ઊંચી, ગોરો વાન, નજાકત ભરી આંખો જાણે પાંખો વિનાની પરી જ જોઈ લો.એટલે તો કૉલેજમાં હંમેશા છોકરાઓ માટે ચર્ચાનો તો વળી છોકરીઓ માટે ઈર્ષ્યાનો વિષય બની રહેતી. સુરભિ નામની આ વેલને પોતાની બનાવવા ઘણા છોકરાઓ માળી બનવા માટે તૈયાર હતાં. પણ કહેવાય છે ને કે સ્ત્રીઓ પાસે પુરુષોને પારખવા માટે એક વધારે ઈન્દ્વિય હોય છે એ ન્યાયે સુરભિ હંમેશા પ્રેમજાળમાં ફસાયના જવાય એની કાળજી રાખતી.

કૉલેજમાં કોઈ આર્ટ એક્ઝિબિશન હોય કે કયાંય બહાર જવાનુ હોય તો બધા સાથે મળીને આયોજન કરતાં અને સોહમ તેમાં મોખરે રહેતો. એ પછી કોઈ ગામડાના ચિત્રો દોરવાના હોય કે પછી ગિરનારની તળેટીમાં જઈને કુદરતને કાગળ પર કંડારવાની હોય. સુરભિ હંમેશા સોહમ પાસેથી કંઇક નવું શીખતી રહેતી, જેમ કે કયાં ચિત્રમાં કયો રંગ સારો લાગે, કેવી રીતે ચિત્રને અસરકારક બનાવવું, ને આવુ તો ધણું બધુ. ચિત્રમાં રંગો પુરતા પુરતા બંને ના જીવનના રંગોનું મેઘધનુષ્ય કયારે રચાય ગયું એ બંને માંથી કોઈને ખબર ના રહી. બંને એકબીજાને દિલથી ચાહવા લાગ્યા હતાં. પછી કોઇને કોઈ બહાનુ બનાવીને મુલાકાતો વધતી જતી હતી. અને અંતે એ દિવસ પણ આવી ગયો જયારે બીજા વર્ષના અંતમાં યોજાયેલા આર્ટ એક્ઝિબિશનમાં સોહમે સુરભિનું ચિત્ર દોરીને બધા વચ્ચે પ્રપોઝ કર્યુ.અને સુરભિ સોહમને ભેટી પડી અને એક્ઝિબિશનમાં હાજર બધાએ આ નવા પ્રેમીપંખીડાને તાળીઓથી વધાવી લીધાં. પછી તો વાત આખી કૉલેજમાં ફેલાય ગઈ,ને સુરભિને પામવાના સપના જોતા છોકરાઓ આંખો ચોળતા રહી ગયા.

હવે દિવસે બહાર ફરવા જતા ને રાતે ફોન પર મીઠા ઉજાગરા કરતા. સોહમ બાઈકનો શોખીન હતો જયારે તેનાથી તદ્ન વિરુદ્વ સુરભિ હંમેશા બાઈકમાં જવાનુ ટાળતી. એ સોહમને બસમાં જવા માટે કહેતી ને બાઇકમાં જવાથી અકસ્માતનો ભય વધી જાય એવી તો કેટલીય દલીલો કરીને એને બસમાં જવા માટે તૈયાર કરી લેતી અને સોહમ સ્ત્રીહઠ સામે નમતું મૂકી દેતો. સુરભિને એના પિતાએ નવું એક્ટિવા અપાવેલુ છતાંય એ બસમાં જ વધારે જતી આવતી. બસ, બાઈકમાં કે બસમાં મુસાફરી કરવી એ બાબતે કયારેક બોલાચાલી થઈ જતી. પણ કહેવાય છે ને કે “પ્રેમ ગમે તેટલો સાચો હોય પણ લગ્ન પહેલા તો લફરૂ જ કહેવાય” એ નાતે આ બંને એ પણ ઘરે એમના સંબંધની વાત કરી. વડીલોની બાબતમાં બંને થોડા નસીબદાર હતાં, એટલે અલગ જ્ઞાતિના હોવા છતા ઘરેથી મંજુરીની મહોર મળી ગઈ. હવે કૉલેજ પુરી થાય એટલે લગ્ન લઈ લેવા એવુ વડીલોએ નક્કી કર્યુ અને સગાઇનું મુર્હત પણ કઢાવી લીધું. બંને પક્ષેથી હા પડાય ગઈ એટલે બંને ખુશ હતા. પણ એમને કયાં ખબર હતી કે એકબીજાનો બાઈક પ્રત્યેનો ગમો અણગમો જ જુદાઈનું કારણ બની જશે. આજ બંને સગાઈ માટે કપડાંની ખરીદી કરવા જવાના હતા એટલે સવારે નવ વાગતા જ સોહમ બાઈક લઈને ભાવિ પત્નીને લેવા એના ઘરે પહોંચી ગયો. સુરભિ તૈયાર થઈને આવી એટલે સોહમે બાઈકને કિક મારીને તેને પાછળ બેસવા કહ્યુ. પણ સુરભિએ તરતજ મોં બગાડીને બેસવાની ના પાડી દિધી. એટલે બંને વચ્ચે વિવાદ શરુ થયો ને કયારે વાત વણસી ગઈ એની ખબર જ ના રહી. સુરભિએ દલીલો ચાલુ જ રાખી પણ આજે સોહમ તેની એક સાંભળવા તૈયાર નહોતો. કલાકની માથાકુટ પછી પણ સુરભિ ન માની એટલે સોહમ ચાલી નીકળ્યો હંમેશ માટે.

વડીલોએ પણ ઘણી કોશિશ કરી પણ આ વખતે બે માંથી એકેય નમતુ મુકવા તૈયાર નહોતા અને બધુ જ બંધ રહ્યુ. એ વાતને આજે વરસ થઈ ગયુ ને આજે અચાનક બંને બસમાં જ મળી ગયા.સોહમ કામથી અમદાવાદ ગયો હતો અને સુરભિ એક્ઝિબિશનમાં. લીંબડી પહોંચતા તો બંને એવા મળી ગયા કે જાણે કયારેય અલગ જ ના થયા હોય. અને બસમાં અહીં થી જ ફરવા જવાનુ નક્કી કરી લીધું. લીંબડી ઉતરીને જુનાગઢની બસમાં ચડી ગયા. અને કંડકટરે
ટિકિટ માટે પુછયુ એટલે બંને સાથે બોલી ઉઠયા, “બે ટિકિટ જીંદગીની લાંબી સફર માટે!!!!”